24 March 2019

Preparations for an educational trip (Vayots Dzor)


Preparations for an educational trip
(Vayots Dzor)
It’s been 6 months since our last trip. We spent a great time in Karabakh, and still can’t forget our adventures. But its time to start a new story. This time we decided to go to Vayots Dzor Province. I don’t know if anyone from our group has been there, but if so, this is a great opportunity to go there, see new paces, learn new things or remember what you’ve forgot. As a tradition, I’m going to tell about one of our destinations, this time it’s Noravank.
Noravank is a 13th-century Armenian monastery, located 122 km from Yerevan in a narrow gorge made by the Amaghu River, near the town of Yeghegnadzor, Armenia. The gorge is known for its tall, sheer, brick-red cliffs, directly across from the monastery.
Noravank was founded in 1205 by Bishop Hovhannes, a former abbot of Vahanavank near the present-day city of Kapan in Syunik. The monastic complex includes the church of S. Karapet, S. Grigor chapel with a vaulted hall, and the church of S. Astvatsatsin. Ruins of various civil buildings and khachkars are found both inside and outside of the compound walls.
In the 13th–14th centuries the monastery became a residence of Syunik's bishops and, consequently, a major religious and, later, cultural center of Armenia closely connected with many of the local seats of learning, especially with Gladzor's famed university and library.
So that’s all for now. Photos, review, and some projects – coming soon.

21 March 2019

Մարտ ամսվա հանդիպումները


Հասարակագիտական ստուգատես

Հասարակագիտական ստուգատեսը նոր է սկսվել, սակայն արդեն շատ հետաքրքիր հանդիպումներ և քննարկումներ են տեղի ունեցել։ Կփորձեմ հնարավորինս կարճ պատմել այն հանդիպումների մասին, որոնց մասնակցել եմ, և հայտնել իմ կարծիքը դրանց վերաբերյալ։

1. Այց Ազգային Ժողով
Մարտի 6-ին այցելեցինք ՀՀ Ազգային Ժողով, որի արդյունքում ճանաչեցինք նոր պատգամավորների, եղանք ԱԺ թանգարանում, նիստերի սրահում։ Իմացանք Ազգային Ժողովի գործունեության, կանոնակարգի, անդամների մասին, ներկա գտնվեցինք հերթական նիստին, որում քվեարկությամբ երկու օրենք ընդունվեց։ Կարող եք կարդալ ավելին ՀՀ ԱԺ այցի մասին իմ նյութում։

2. Հանդիպում Ֆինանսական Համակարգի Հաշտարարի գրասենյակի ներկայացուցիչների հետ
Մարտի 13-ին կրթահամալիր էին այցելել Ֆինանսական Համակարգի Հաշտարարի գրասենյակի աշխատակիցները։ Գրավոր հարցումի մասնակցելուց հետո, ներկա եղանք հանդիպմանը, որտեղ մեզ պատմեցին իրենց գործունեության մասին, ինչից հետո տեղեկացրեցին, վարկերի, ավանդների, ապահովագրությունների և այլ կարևոր ֆինանսական գործարքների մասին։ Արդյունքում շատ հետաքրքիր օգտակար, հետագայում կիրառելի տեղեկատվություն ստացանք, իսկ հանդիպման ամենաակտիվ մասնակիցները կառույցի ներկայացուցիչների կողմից ստացան հատուկ մրցանակներ։

3. ՀՀ Ազգային Ժողով այցի քննարկում

Նույն օրը ավագ դպրոցի համերգասրահում 11-րդ դասարանցիներով՝ հասարակագիտության ուսուցիչների հետ միասին, փոքրիկ քննարկում ունեցանք ՀՀ Ազգային Ժողով կատարած այցի մասին, որտեղ պատմում էինք մեր տպավորությունների մասին։ Հիմանականում բոլորի բողոքները վերաբերվում էին այցի ընթացքում մեզ ուղեկցող Մարո Ասատրյանին և Վարազդատ Կարապետյանին, ով, շատերի կարծիքով, բավարար պատասխաններ չէր տվել իրենց տված հարցերին։ Վերջինի հետ այդքան էլ համաձայն չէի, քանի որ անձամբ ինձ, բավականին հասկանալի էին պատգամավորի պատասխանները, և չեմ կարծում, որ վերջինս փորձում էր խուսափել հարցերից։ Իսկ Մարո Կարապետյանի մասին բողոքների հետ լիովին համաձայն եմ, քանի որ վերջինս մեզ էր մեղադրում, սակայն իրականում համացանցում մեր մասին սխալ տեղեկություններ էին հայտնվել միայն իր անուշադրության պատճառով։

4. Հանդիպում լրագրողների հետ
Հաջորդ օրը հանդիպում ունեցանք լրագրողների հետ։ Քննարկեցինք լրագրողական էթիկայի կանոնները, դիտեցինք մի քանի ռեպորտաժ, որտեղ այդ կանոնները բազմիցս խախտված էին։ Հետո լրագրողները պատմեցին մեզ իրենց մասնագիտության մասին, հարցեր տվեցին մեզ, և պատասխանեցին իրենց ուղղված հարցերին։ Հանդիպումը շատ կարճ էր, սակայն բովանդակալից։

5. Հանդիպում Արթուր Սաքունցի հետ
Մարտի 18-ին կրթահամալիր էր այցելել Հելսինկյան քաղաքացիական ասամբլեաի Վանաձորի գրասենյակի ղեկավար Արթուր Սաքունցը։ Հանդիպման թեման երեխաների իրավունքներն էր, քննարկում էինք մեր իրավունքները, դրանց իմացությունը, պարտականությունները և այլն։ Հանդիպման ավարտին այն վերածվել էր բանավեճի, որի ընթացքում հնչեցին տարբեր կարծիքներ։

6. Հանդիպում պատգամավոր Արեն Մկրտչյանի հետ
Վերջինը և ինձ համար ամենատպավորիչը՝ պատգամավոր Արեն Մկրտչյանի հետ հանդիպումն էր։ Հետաքրքիր էր, որ նա մեզնից ընդամենը 10 տարով էր մեծ, սակայն արդեն բազմաթիվ բարձունքների էր հասել, և բավականին մեծ գործունեություն էր ծավալում։ Սկզբից պատմում էր մեզ ապրիլի դեպքերի դրանց կազմակերպման մասին, ինչի արդյունքում, բոլորիս մոտ լավ հիշողություններ էին արթնացել։ Կարծում եմ, որ փոքր ինչ անարդար է, որ հեղափոխությունը բոլորը ասոցացնում են միայն Նիկոլ Փաշինյանի հետ, չնայած որ, այդ ամենը ծրագրող-պլանավորողները մոտ 20 հոգուց բաղկացած թիմ էին։ Հեղափոխության մասին հետաքրքիր պատմություններից հետո, պատասխանեց մեր հարցերին, ինչից հետո պատմեց, թե ինչպես է դարձել պատգամավոր և ինչ պայմաններում է աշխատում մինչև հիմա։ Ուշագրավ է, որ ամբողջ հանդիպման ընթացքում նույնիսկ տարաձայնություններ կամ հարցեր չունեցանք։ Երբեք չէի պատկերացնի, որ կարող եմ որևէ պատգամավորի, կամ քաղաքական գործչի այսպիսի մեծ հետաքրքրությամբ լսել։

20 March 2019

Վատ գաղտնիքներ (թարգմանություն)


Վատ գաղտնիքներ
(թարգմանություն)

Փիթերը ոտքով հարվածեց իր սեղանին և դուրս եկավ դասարանից: Նրա կողքերի շարքերի սովորողները աղմուկից վեր թռան:
- Հե՛յ, - բղավեց մաթեմատիկայի ուսուցիչ միսթր Քլարքը Փիթերի հետևից: - Նկատողությու՛ն, - բղավեց նա:
Փիթերը ձեռքերը գրպանները դրեց, կախեց գլուխը և ուսերը վերև բարձրացրեց, ասես մրսում էր: Սա ամսվա մեջ երրորդ անգամն էր, որ նա դասարանից դուրս էր եկել:
***
Մարիան կրկին չուներ սպորտային համազգեստը: Սա այս կիսամյակ երկրորդ անգամն էր, որ նա «մոռացել» էր իր համազգեստն ու սրբիչը: Նա այլևս ոչ-մի արդարացում չուներ:
- Այդքան էլ լավ չէ, Մարի՛ա, - ասաց նրա մայրիկը, երբ իրեն կանչեցին դպրոցից, - ես, այսօր առավոտյան, մաքուր սրբիչ եմ դրել քո մահճակալին: Ի՞նչ է կատարվում:
- Ոչինչ, մամ, - ասաց Մարիան, ոչ բավական բարձր, որ մայրը լսի:
- Նայի՛ր ինձ և խոսիր հստա՛կ, - ասաց նրա մայրը նյարդայնացած, - ես չեմ կարողանում հասկանալ՝ ինչ ես ասում:
Մարիան վերև չնայեց: Նա չէր ուզում, որ մայրը հարցեր տա: Գոնե նրա մայրը չէր գտել զգեստը, կամ նոր սպորտային կոշիկները կամ ականջօղերը՝ նվերները, որոնք Մարիան թաքցրել էր իր պահարանում: Մարիան չէր ուզում բացատրել, թե որտեղից կամ ում կողմից են դրանք: Դա վատ կլիներ, և կլինեին ավելի շատ հարցեր, որոնց Մարիան չէր ուզում պատասխանել:
- Լավ, բայց եթե չես պատմում, ես չեմ կարող օգնել քեզ:
***
Մի շաբաթ հետո Փիթերը և Մարիան դպրոցի տնօրենի գրասենյակի մոտ էին: Փիթերը զայրացած նայում էր պատին: Մարիան նայեց նրան և միանգամից ուրիշ կողմ թեքոց հայացքը: Նա գիտեր, թե ինչու է Փիթերն այդտեղ, որովհետև նրա դասարանից էր: Այսօր նա այնքան ուժեղ էր հարվածել նստարանին, որ այն հարվածել էր պատուհանին և կոտրել ապակին:
Մարիան պատկերացնում էր Փիթերի և տնօրենի խոսակցությունը:
- Ինչու՞ ես արել դա: Գիտե՞ս՝ ինչ թանկ են պատուհանները և կահույքը, - կասեր տնօրեն Հյուզը:
- Կներեք, ես ուղղակի զայրացած էի ուսուցչի վրա: Ես երբեմն զայրանում եմ, - կպատասխաներ Փիթերը:
- Ինձնից չէ, որ պետք է ներողություն խնդրես: Ահա փոխհատուցման կտրոնը: Ուղղակի մի արա նույն բանը նորից, և խնդիրը լուծված է, լա՞վ:
Հեշտությամբ:
Այս խնդրի պարզ՝ «Կներեք»-ով և գումարով լուծումն իր համար չէր: Նա կրկիր հրաժարվել էր մասնակցել ֆիզկուլտուրային: Նրա մայրը դպրոցի ճանապարհին էր: Մարիան գիտեր, որ հարցեր կլինեն՝ հարցեր, որ ավելի շատ հարցեր կբերեն:
Նա նայեց, թե ինչպես է Փիթերը մտնում ներս: Չկարողացավ լսել նրանց խոսակցությունից ոչ-մի բան, քաիի որ նրանք չէին բղավում: Փիթերը հավանաբար ներողություն էր խնդրում: Մի քանի րոպեյից Փիթերը հեռացավ, առանց նրան նայելու: Նա մինչև հիմա զայրացած տեսք ուներ:
****
Մարիան տասնութ րոպե չէր խոսում: Նա պատկերացնում էր իրեն՝ իր մոր և տնօրենի գլխավերևում թռչելիս, նայելիս, թե ինչ է կատարվում: Երբ նրանք իրեն հարց տվեցին, նա ուղղակի լուռ իր ուսերը թափահարեց: Դա լավ ծրագիր չէր, բայց աշխատեց, քանի որ նրանք դադարեցին հարցեր տալ որոշ ժամանակ հետո: Դժբախրաբար, դա չլուծեց իրական խնդիրը: Նա զգում էր պայուսակի մեջ իր հեռախոսի դզզոցը: Մարիան գիտեր, որ դա նա է: Ավելի ուշ նա ստիպված կլիներ պատասխանել Փիթերի հարցերին. որտե՞ղ էր նա, արդյո՞ք իր նոր զգեստն էր հագել, և նկատողությունը չէր փրկի նրան, ոթո Փիթերը որոշեր սպասել դպրոցի դիմաց ամբողջ գիշեր:
***
Երկուշաբթի նկատողություն ստացած միակ սովորողները Փիթերն ու Մարիան էին, երեքշաբթի նույնպես: Երկուշաբթի նրանք իրար չէին նայում, սակայն երեքշաբթի մտերիմ էին: Չորեքշաբթի, երբ հասան, Փիթերն ասաց. «Նորից բարև», և հեռանալից Մարիան ասաց. «կտեսնվենք վաղը»:
Հինգշաբթի, երբ Փիթերը իր ուսապարկն էր անցկացնում իր գլխի վրայով, Մարիան նրա փորին կապտուկներ նկատեց: Երևում էր, որ դրանք երկար ժամանակ են եղել: Նա տեսավ Մարիային նայելիս: Վերջինս ուրիշ կողմ նայեց, ասես ոչինչ էլ չի տեսել: Փիթերն իր շապիկը ներքև քաշեց, և իր այտերը վարդագույն դարձան: Նրանք այդ օրը չխոսեցին միմյանց հետ, բայց Մարիան կարծում էր, որ դա նույնպես զրույցի մի տեսակ էր:
Մարիան մտածում էր, թե արդյոք կար մեկը, ումից Փիթերը վախենում էր: Մեկը, ով սկզբում բարի էր, բայց հետագայում ուրիշ մարդ էր դարձել: Մեկը, ով ստիպում էր նրան բաներ անել, և իրեն անհարմար զգալ: Մեկը, որ գաղտնիքներ էր պահում, և ասել էր նրան, որ նա նույնպես գաղտնիքներ պահի:
Ուրբաթ օրը Մարիան որոշեց իր հեռախոսի ձայնը չանջատել: Հետո՞ ինչ, որ ուսուցիչը կտեսներ հաղորդագրությունները: Երևի դա կլիներ սարսափ երազի վերջի սկիզբը: Բայս հեռախոսը ձայն չէր հանում: Նա շորի թևերը ծալեց մինչև արմունկները: Երկու ամիս ուշադիր ծածկել էր դրանք, բայց հիմա կապտուկներն անցել էին: Նա հիշեց, թե ինչ էր ասել իր մայրն իրեն օգնելու մասին: Ժամանակն էր սկսել խոսել, սկսել պատասխանել հարցերին, որ մեկը կարողանար օգնել: Նա ոչինչ չէր ասում, բայց հույս ուներ, որ Փիթերը կտեսնի նրա թևերը և կլսի լուռ հարցը. «Դու՞ էլ»:
***
Թե ինչ մտածեց Փիթերը, երբ տեսավ Մարիայի թևերը, նա չիմացավ, որովհետև Փիթերը լքեց սենյակը առանց մի բառ ասելու: Այդ գիշեր Մարիան սպասեց, մինչ իր մայրը խոհանոցում ինչ-որ գործով զբաղված կլինի, որպեսզի խոսի նրա հետ:
Նա չգիտեր՝ ինչպես սկսել: Մտքում տարբեր նախադասություններ էր կրկնում, բայց չէր կարողանում առաջին բառն արտաբերել:
- Մա՞մ, վերջապես ասաց նա:
Մայրը շարունակոց նայել բանջարեղենին, որը պատրաստում էր.
- Հը՞մմ:
- Դպրոցում մի տղա կա, և..., - Մարիան կանգ առավ, - ես մի բան եմ տեսել:
- Ի՞նչ ես տեսել:
Նա գրավել էր իր մոր ուշադրությունը:
- Մի բան, որը նա չէր ուզում ես տեսնեի: Գաղտնիք:
- Ի՞նչ գաղտնիք, - ուշադրությամբ ասաց մայրը:
- Վատ գաղտնիք, ես մտածում եմ, որ մեկը նրան ցավ է պատճառում, - ասաց Մարիան, - բայց ի՞նչ կլինի եթե պատմես մեկին, և բոլորը մտածեն, որ դա քո մեղքն է, կամ, ի՞նչ, եթե դու մեկին խնդիրների մեջ գցես և նա զայրանա:
- Վատ գաղտնիքները վատ են, մինչև պատմում ես մեկին, - ասաց մայրը, - այդ տղան պետք է պատմի մեկին, բայց պետք է ճիշտ մարդ ընտրի: Մեկին, ով նրան չի մեղադրի և կօգնի:
- Ո՞վ է ճիշտ մարդը, - հարցրեց Մարիան:
- Մեծահասակ, - ասաց մայրը, - ում նա վստահում է:
Մարիան խորը շունչ քաշոց: Նա պայուսակից հանեց իր հեռախոսը և բացեց հաղորդագրությունները: Առաջին բառը դեռ դուրս չէր գալիս:
- Մա՞մ, - վերջապես ասաց նա, - ես պետք է մի բան պատմեմ քեզ...

Աղբյուրը՝ Bad secrets

19 March 2019

Որտե՞ղ է Ռոքսին (թարգմանություն)


Որտե՞ղ է Ռոքսին
(թարգմանություն)
Քլոյեն դպրոցից տուն վերադարձավ, իր համար մի բաժակ սուրճ պատրաստոց և գնաց իր ննջասենյակ: Նա տնային աշխատանք պիտի աներ, սակայն դա կարող էր սպասել: Նա ուզում էր վայելել անաղմուկ ժամանակը, մինչև նրա ծնողները տուն կգային և կլցնեին տունը զրույցների, հեռուստացույցի և իր հոր սիրելի ջազզ երաժշտության ձայներով:
Նա նույնպես սիրում էր օրվա այս ժամանակը, քանի որ կարող էր խաղալ իր առնետների հետ: Այո՛, դա ճի՛շտ է, ընտանի առնետներ: Քլոյեն երկուսն ունի՝ Զենան և Ռոքսին: Քլոյեն գիտի, որ նրանք ոչ սովորական կենդանիներ են, և նա գիտի որ շատ մարդիկ մտածում են, որ առնետները կեղտոտ են: Նա նույնպես չէր սիրում առնետների, մինչև իր ընկեր Մարտինը նրան հրավիրեց իր տուն և ցույց տվեց իր ընտանի առնետներին: Երբ նա խախաց նրանց հետ և առաջին անգամ բռնեց նրանց իր ձեռքում, նա տեսավ, թե ինչ քնքուշ և խելացի են նրանք: Անցյալ տարի, երբ Մարտինի առնետներից մեկը ձագեր ունեցավ, Քլոյեն որոշեց, որ կուզեր նրանցից երկուսին իրեն վերցնել:
Մորն ու հորը համոզելը հեշտ չէր, բայց, բարեբախտաբար, դպրոցից լավ լուրեր էին ժամանել հենց Քլոյեի ծննդյան օրվանից առաջ, և նրա ծնողները լավ տրամադրություն ունեին: Երբ մայրիկը հարցրեց, թե ինչ է ուզում Քլոյեն իր ծնունդի համար, վերջինս պատասխանեց, որ մի զույգ առնետ է ուզում:
- Առնե՞տ, լու՞րջ ես ասում, - հարցրեց մայրիկը, իսկ հետո Քլոյեն պատմեց նրան Մարտինի և ձագուկ առնետների մասին:
- Ինձ հինգ րոպե տուր, - ասաց մայրիկը, - ես պատրաստվում եմ զանգել Մարտինի ծնողներին:
Դա Քլոյեի կյանքի ամենաերկար հինգ րոպեն էր, սակայն վերջապես մայրիկը հետ եկավ խոհանոց, ժպտաց և ասաց.
- Լավ, դու կարող ես երկու առնետ ունենալ, բայց (մայրիկների մոտ միշտ «բայց» կա) նրանք պետք է ապրեն քո սենյակում և երբեք չեն կարող տան մյուս սենյակները մտնել, հատկապես՝ խոհանոց:
Քլոյեն հանգստացավ, իսկ երկու օր հետո նրանք գնացին Մարտինի տուն՝ Ռոքսիին և Զենային վերցնելու:
Իր սենյակում Քլոյեն բացեց վանդակը: Նախ նա վերցրեց Ռոքսիին և նրան գետնին դրեց, հետո վերցրեց Զենային և նրան դրեց իր ուսին: Ռոքսին սիրում էր բացահայտել: Նա մագլցեց գրքերի և շորերի վրայով և Քլոյեի մահճակալի տակ մտավ: Զենան ավելի լուռ էր, և սիրում էր նստել Քլոյեի ուսին, մինչ նա իր ընկերներին հաղորդագրություն էր ուղարկում և գիրք էր կարդում: Մի քիչ հետո դռան թակոց լսվեց:
- Բարև, Քլո՛յե, դու այդտե՞ղ ես:
- Այո, մա՛մ, - ասաց Քլոյեն, - նե՛րս արի:
- Ես գնում եմ իմ աերոբիկայի դասին, մոտավորապես ժամը յոթին տանը կլինեմ: Հայրիկը ճանապարհին է, նա այսօր պաստա է պատրաստելու:
- Լավ, մամ, կսեսնվենք, - պատասխանեց Քլոյեն:
Մայրը փոկեց դուռը: Քլոյեն Զենային դրեց վանդակի մեջ և սկսեց Ռոքսիին կանչել:
- Ռոքսի՞, - ասաց Քլոյեն, - Ռոքսի, որտե՞ղ ես:
Սովորաբար Ռոքսին գալիս էր, երբ Քլոյեն նրա անունն էր տալիս: Քլոյեն մի պահ սպասեց, իսկ հետո սկսեց նրան փնտրել: Ո՞րտեղ կարող է լինել Ռոքսին: Նա պետք է Քլոյեի սենյակում մի տեղ լինի: Հետո Քլոյեն հիշեց, որ մայրիկը դուռն էր բացել: Ռոքսին երևի սենյակից դուրս էր եկել և կարող էր տանը ամեն տեղ լինել:
Քլոյեն սկսեց փնտրել: Նա նայեց իր ծնողների սենյակում, բայց Ռոքսին այնտեղ չէր: Հետո նա ներքև իջավ: Ճանապարհին հանկարծ խուճապի մատնվեց: Ի՞նչ, եթե Ռոքսին մտել է լվացքի մեքենայի մեջ, և մայրիկը միացրել է այն: Քլոյեն մի քանի քայլ վազեց դեպի խոհանոց, և երջանկացավ՝ տեսնելով, որ լվացքի մեքենայի դուռը բաց էր և Ռոքսին դրա մեջ չէր: Հետո Քլոյեն փնտրեց խոհանոցում՝ բացելով պահարանները, միաժամանակ կանչելով Ռոքսիին:
- Բարև, Քլո՛յե, - ասաց հայրիկը, երբ խոհանոց մտավ՝ մի մեծ իտալական դելիկատեսներով տոպրակ ձեռքին, - լա՞վ ես, - հարցրեց նա:
- Այո, ես... ես..., - Քլոյեն ուզում էր ասել «լավ եմ», բայց նա լավ չէր, և իրեն հայրիկի օգնությունն էր անհրաժեշտ: - Հայրիկ, ես... ես... ես Ռոքսիին եմ կորցրել, - ասաց նա:
- Տեսնում եմ, - ասաց հայրիկը՝ տոպրակը գետնին դնելով, - Մի՛ անհանգստացիր, մենք կգտնենք նրան, նա չի կարող հեռու լինել:
Քլոյեն և նրա հայրիկը փնտրեցին ամբողջ տանը, սակայն չկարողացան գտնել Ռոքսիին: Երբ նա երրորդ անգամ փնտրում էր իր սենյակում, լսեց դռան բանալիի ձայնը և մայրիկին՝ «Ես տանն եմ» կանչելիս:
«Օ՜հ, ոչ, - մտածեց Քլոյեն, - մայրիկը կզայրանա»: Նա որոշեց մնալ իր սենյակում և թողնել՝ հայրն ասի մայրիկին Ռոքսիի մասին: Հետո հայրիկի ծիծաղը լսեց, իսկ մայրը կանչեց.
- Քլոյե, ներքև՛ արի:
Քլոյեն ներքև իջավ, որտեղ ժպտացող մայրիկն էր, ում ուսին՝ Ռոքսին:
- Օ՜հ, մայրի՛կ, դու գտար նրան, - ասաց Քլոյեն, - որտե՞ղ էր նա:
- Երբ մարզասրահ հասա, - ասաց մայրիկը, - բացեցի իմ պայուսակը և տեսա Ռոքսիին՝ իմ սպորտային կոշիկներից մեկի մեջ քնած:
- Օ՜հ, ոչ, դու զայրացա՞ծ ես, - հարցրեց Քլոյեն:
- Ոչ, դա անսպասելի էր, բայց ես նրան առաջին անգամ վերցրեցի, և գիտե՞ս ինչ, կարծում եմ, որ ես նույնպես առնետների եմ սիրում:

Աղբյուրը՝ Where's Roxy?

18 March 2019

10 դրվագ Նապոլեոն Բոնապարտի կյանքից


10 դրվագ Նապոլեոն Բոնապարտի կյանքից

1. Նապոլեոնը խարդախություն էր անում թղթախաղի ժամանակ
Նապոլեոնը ատում էր թղթախաղում, շախմատում կամ ուրիշ խաղում պարտվելը և անում էր ամեն ինչ պարտությունց խուսափելու համար։ Լաուրա Ժյունոն գրել է․
«Դա աշխարհի ամենածիծաղելի բանն էր՝ նայել, թե ինչպես է նա ինչ-որ խաղ խաղում։ Չնայած նրա արագ ըմբռնելու և իրավիճակին տիրապետելու կարողությանը, նա անկարող էր հասկանալ թղթախաղի իմաստը, այնպես որ միակ տարբերակը խարդախ խաղալն էր»։
Լուի Անտուան Ֆովել դե Բուրյենն ասում էր․
«Հիմնականում նա թղթախաղեր չեր խաղում, իսկ եթե խաղում էր, իր սիրելի խաղը «Քսանմեկն» էր (Vingt-et-un), որովհետև դա մյուսներից ավելի արագ էր, և դա նրան խարդախություն անելու հնարավորություն էր տալիս»։

2. Նապոլեոնը սիրում էր երկար, տաք լոգանք ընդունել
Լուի Անտուան Ֆովել դե Բուրյեննը գրել է։
«Իր սերը լոգանքի հանդեպ շփոթում էր անհրաժեշտության հետ։ Սովորաբար 2 ժամ մնում էր լոգարանում, իսկ այդ ընթացքում ես նրա համար ամսագրերից քաղվածքներ և օրվա նորություններն էի կարդում։ Նա մտահոգված էր լսել և իմանալ, թե ինչ է կատարվում։ Մինչ նա լոգարանում էր, աստիճանաբար տաք ջուրն էր միացնում՝ ջերմաստիճանը բարձրացնելու համար, այնքան, որ մեկ-մեկ ես չէի կարողանում տեսնել և կարդալ՝ գոլորշու պատճառով, և ստիպված էի դուռը բացել»։

3. Նապոլեոնը սնահավատ էր
«Նապոլեոնը սնահավատ էր և չէր սիրում այն մարդկանց, ովքեր սնահավատությունը թուլություն էին համարում։ Նա ասում էր, որ միայն հիմարները կարող են արհամարհել այն»։
Նապոլեոնը հավատում էր նշաններին, դևերին և հաջողությանը։ Չէր սիրում ուրբաթ օրերը և 13 թիվը։ Նա դեկտեմբերի 2-ը՝ 1804 թվականին իր թագադրման օրը և 1805 թվականին Աուստեռլիցի ճակատամարտում իր հաղթանակի օրը, համարում էր իր հաջողակ օրերից մեկը։ Նշանավոր դեպքերի ժամանակ, կապ չունի՝ լավ, թե վատ, Նապոլեոնը սովորաբար խաչակնքվում էր։

4. Նապոլեոնը երբեք չէր զգում իր սրտի բաբախումը
Կոնստանտի համաձայն՝
«Ուշագրավ առանձնահատկություն է այն, որ կայսրը երբեք չէր զգում իր սրտի խփոցը։ Նա շատ էր ասել իր բժշկին՝ Ժան Նիկոլա Կորվիզարին և ինձ, և ավելի քան մեկ անգամ ստիպել էր մեզ դնել մեր ձեռքերն իր կրծքավանդակին, որպեսզի կարողանայինք փորձել այս առանձնահատկությունը։ Մենք երբեք ոչ-մի բաբախում չենք զգացել»։

5. Նապոլեոնը սիրում էր մարդկանց մականուններ տալ
Եմմանուել Օգյուստեն դե Լաս կազն ասում է․
«Առօրյա կյանքում՝ սովորական փոխհարաբերություններում, կայսրը փչացնում էր իրեն ամենածանոթ անունները, նույնիսկ մերը, սակայն չեմ կարծում, որ դա իր հետ հանրային իրավիճակում պատահեր։ Նա իր երևակայության շնորհիվ, մարդկանց անուններ էր հորինում, և այդ պահից դրանք մնում էին իր մտքում։ Չնայած, որ մենք օրը հարյուր անգամ արտասանում էինք անուններն այնպես, ինչպես նրանք պետք է լինեն (առանց նրա լսելու), նա կհարվածեր մեզ, եթե մենք անունները ճիշտ արտասանեինք իր փոխելուց հետո»։

6. Նապոլեոնը սիրում էր ձեռքերով ուտել
Համաձայն Կոնստանտի՝
«Կայսրը ոչ մի կերպ մաքուր չէր ուտում։ Նա նախընտրում էր պատառաքաղի և անգամ գդալի փոխարեն իր մատներն օգտագործել։ Մենք փորձում էինք իր ամենասիրելի ուտելիքները դնել իր ձեռքի տակ։ Նա քաշում էր այն իր մոտ՝ հացը սոուսի մեջ թաթախելով, ինչը չէր խանգարում ուտելիքի շրջանառությանը»։

7. Կայսրը ահավոր ձեռագիր ուներ
Սուրբ Հեղինե կղզի ճամփորդության ժամանակ, Նապոլեոնի ուղեկիցներից մեկը զեկուցում է․
«Կայսեր ձեռագիրը հիերոգլիֆներ էր հիշեցնում, անգամ նա, երբեմն, չէր կարողանում իր գրածը հասկանալ։ Մի օր իմ տղան նրա համար «Իտալական քարոզարշավի» մի գլուխ եր կարդում։ Հանկարծ կանգ առավ՝ չկարողանալով հասկանալ գրածը։ Կայսրը վերցրեց ձեռագիրը, երկար ժամանակ փորձեց կարդալ այն, և վերջապես, վայր գցեց այն՝ ասելով․ «Նա ճի՛շտ է, ես ինքս չեմ կարող ասել՝ ինչ է գրված»»։
Նապոլեոնն ասել էր բժիշկ Էդվարդ Բարրի ՕՄիրային, որ իր ձեռագիրը Սուրբ Հեղինե կղզի ճամփորդության ժամանակ կատարելագործվել է։
«Նա ասաց, որ ամեն բառի միայն երեք քառորդի կեսը գրելու և դրանք իրար վրա գրելու սովորություն ունի, ինչի պատճառով իր ձեռագիրը միայն մեկ մարդ էր կարողանում հասկանալ։ Ավելի ուշ, նա ասաց, որ սկսել է ավելի ընթեռնելի գրել՝ չշտապելու արդյունքում։»

8. Նապոլեոնը տանել չէր կարողանում ներկի հոտը
Նապոլեոնը սուր հոտառություն ուներ, և իրեն անհանգստացնող բաներից մեկը ներկն էր։ Երբ նա իմացավ, որ տանը, որտեղ պետք է տեղավորվեր Սուրբ Հեղինեի ժամանակ, ներկի հոտ է գալիս,
«Նա մարգագետնով վերև-ներքև քայլեց՝ ամենավայրի ձևով ժեստեր անելով։ Նա այնքան զայրացած էր, որ համարյա խեղդվում էր։ Նա հայտարարեց, որ ներկի հոտն այնքան անտանելի է իր համար, որ նա երբեք չէր բնակվի մի տանը, որտեղ այն գոյություն ունի»։

9. Նապոլեոնը սիրում էր մարդկանց ճմկթել
Կոնստանտը գրում է․
«Կայսրը իր լավ հումորով պահերին կարող էր իր կողքիններին ճմկթել ականջի ծայրից։ Ես ունեմ իմ փորձը, երբ նա ճմկթեց լրիվ ականջս, և հաճախ՝ երկու ականջներս միաժամանակ։ Մոտավերապես ճզմում էր այն։ Ամենաուժեղն էր ճմկթում իր ամենահումորով պահերին։ Մեկ մեկ, երբ ես նրա սենյակ էի մտնում՝ նրան հագցնելու, նա կարող էր վազել դեպի ինձ և իր սիրելի արտահայտությամբ բարևելով միաժամանակ ճմկթեր երկու ականջներս՝ ստիպելով ինձ լաց լինել։ Նրա համար հազվադեպ չէր նաև այդ ճմկթոցներին մեկ կամ երկու ապտակ ավելացնելը»։

10. Նապոլեոնը շատ չէր քնում
Լուի Ժոսեֆ Մարշանը՝ Կոնստանտից հետո Նապոլեոնի անձնական սպասավորն ասում է․
«Կայսրը քիչ էր քնում։ Նա գիշերվա ընթացքում մի քանի անգամ արթնանում էր։ Նա այնքան կազմակերպված էր, որ կարող էր քնել՝ երբ ուզեր։ Մեկանգամյա, կամ ընդհատումներով 6 ժամ քունը նրան բավարար էր»։

Աղբյուրներ՝ 1, 2

14 March 2019

Լրաքաղ


Լրաքաղ
Սոց. ցանցերի մեկօրյա անհետացումը

Մարտի 13-ին համարյա բոլոր սոցիալական կայքերը՝ Facebook, Instagram, Messenger, WhatsApp, չէին աշխատում: Բոլոր համացանցից օգտվող մարդիկ անհանգստացած էին, քանի որ ոչ ոք չեր կարողանում աշխատել, նյութեր ուղարկել, կամ ուղղակի ժամանակ անցկացնել սոց կայքերում: Աշխարհը, կոպիտ ասած, քաոսի էր վերածել, քանի որ ոչ-ոք չէր հասկանում ինչ է կատարվում: Ամերիկյան քաղաքականագետները այդ ամենը գցում են Facebook ընկերության վրա, ասելով, որ այսպիսի դեպքեր են պատահում այն ժամանակ, երբ ամեն ինչ վստահում ես մեկ մեծ կազմակերպության:
Այս իրավիճակը տևես մոտ տասը ժամ, որից հետո կազմակերպությունը վերացրեց բոլոր խնդիրները: Այդ ընթացքում շատ մարդիկ հասցրել էին գրանցվել Telegram և Twitter սոց. ցանցերում, այս խնդրի մասին կատակներ էին անում, փորձելով խնդրին շատ լուրջ վերաբերմունք չտալ, չէ՞ որ, սոց. ցանցերն, իհարե, դշվար է պատկերացնել մեր կյանքն առանց սոց. ցանցերի, սակայն չի կարելի դրանք վերածել շատ լուրջ խնդրի:

Աղբյուրը՝ bbc.com

12 March 2019

Just a story


Just a story

One day in one big computer store employees after servicing the last client, decided to go to vacation. After thorough examination of the place, they ordered some tickets and started packing their suitcases. And their adventure began. They assembled at the Airport, but the majority was late. Once they arrived at snowy mountains of France their finger tips became numb. They decided to eat something, and keen nose of one of the guy’s found a great pizzeria. They ordered some blended vegetable soup. Unfortunately the soup was poisoned so they all died. All this happened because there was another computer shop that wanted to beat them up.

..by me and Gevorg..