12 February 2019

Taking risks (short essay)


Taking risks

We take risks everyday. For example, when we go to work or school by car, bus or another transport, or when we go to swimming pool. Though some people are afraid of taking risks or difficult choices,  there are more and more people that like taking risks, enjoy being afraid, and just want to try everything.
I think it’s really cool if you’re brave enough to take serious risks every day. Even if you don’t know what will happen after your choice, you must take risk, and if something goes wrong, you’ll at least know that you've tried. I can’t say that I’m too risky. I’m always afraid of taking some risks, and that’s one of my habitudes that I don’t like and I’m trying to change it for being  ready for everything. Our life is too short to let our fears overcome us. We need to learn taking risks, and make our life interesting, full of actions and adventures.

08 February 2019

Հովհաննես Թումանյան բանաստեղծություններ (վերլուծություն)

Հովհաննես Թումանյան բանաստեղծություններ
(վերլուծություն)
«Աստղերի հետ»

Կարծում եմ, բանաստեղծության իմաստը աստղերը փառաբանելն է: Հեղինակը ցույց է տալիս, որ տիեզերքն անսահման է, այնտեղ կան բազմաթիվ աստղեր և այլն, իսկ մարդիկ ընդամենը դրա չնչին մասն են: Աստղերին մարդիկ շատ քիչ են ուշադրություն դարձնում և չեն նկատում, որ նրանք միշտ մեզ հետ են, նայում են երկնքից, փայլում և ծիծաղում: Մարդիկ անընդհատ գալիս և գնում են, և ոչ ոք չի իմանում, իսկ աստղերը միշտ եղել են, կան, ու կլինեն նաև մեզնից հետո:

Աղբյուրը՝ «Աստղերի հետ»



«Հոգեհանգիստ»

Բանաստեղծությունը գրվել է 1915 թվականին, այնպես որ կարծում եմ, որ խոսքը հայոց մեծ ցեղասպանության մասին է:

«Ու վեր կացա ես, որ մեր հայրենի օրենքովը հին՝
Վերջին հանգիստը կարդամ իմ ազգի անբախտ զոհերին,
Որ շեն ու քաղաք, որ սար ու հովիտ, ծովից մինչև ծով
Մարած են, մեռած, փըռված ու ցըրված հազար հազարով...»
Կարծում եմ, հեղինակը նկարագրում է այն ժամանակաշրջանը, երբ սպանություններն արդեն ավարտվել են: Մարդիկ ցրվել են ամբողջ աշխարհով, մեծ մասը մահացել է, ինքն էլ իր խոսքն է ուղղում նրանց: Ուզում է բոլորին արթնացնել, կանչել, միավորել, որպեսզի երկիրը վերականգնվի:

«— Հանգե՜ք, իմ որբե՜ր... իզո՜ւր են հուզմունք, իզո՜ւր և անշահ...
Մարդակեր գազան՝ մարդը՝ դեռ երկար էսպես կըմնա...»
Կանչելու հետ մեկ տեղ, նա կոչ է անում չհուզվել: Չէ՞ որ մարդու ամենամեծ թշնամին հենց ինքը մարդն է: «Գազան, մարդակեր» մարդիկ միշտ էլ լինելու են, և նրանցից խուսափել չի լինի: Պետք չէ, հիշաչար լինել և հուզվել ամեն պատճառից, նա, ով ինչ-որ մեկին վատություն է արել մի օր կպատժվի: Պետք է սթափվել և շարունակել ապրել, ոչ թե միշտ մտածել անցյալի մասին:


Աղբյուրը՝ «Հոգեհանգիստ»

07 February 2019

Ի՞նչ է վախը


Ի՞նչ է վախը

Վախը բոլորիս կյանքի անբաժանելի մասն է: Երբեմն այն ուղղակի ինքնապաշտպանական ռեակցիա է, երբեմն պատրանք, որ խանգարում է մեզ հասնել ինչ-որ նպատակի: Կարդացածս բանաստեղծություններում («Լոռեցի Սաքոն», «Ագռավը») այն ուղղակի միայնության և երևակայության արդյունք էր, բայց ես այդպես չեմ կարծում: Ըստ իս վախն անձնական զգացմունք է, քանի որ յուրաքանչյուր մարդու համար դրա պատճառները տարբեր են: Մեկը վախենում է միայնությունից, մեկը միջատներից, մեկն էլ՝ ինչ-որ մեկին կամ ինքն իրեն ինչ-որ բան խոստովանելուց, այնպես որ հնարավոր չէ ստույգ եզրակացության գալ:
Բոլորն էլ վախեր ունեն: Դրանից չենք կարող, և պետք էլ չի փախչել: Թվում է, թե վախն ավելորդ է, բայց չէ՞ որ, եթե այն չլիներ, աշխարհը կարող էր քաոսի վերածվել: Մարդիկ կարող էին վնաս պատճառել միմյանց, ինքներն իրենց և ինչու չէ, իրենց շրջակա աշխարհին: Կարծում եմ բանաստեղծություններում հեղինակները ներկայացրել են անձամբ իրենց վախերը, իսկ սեփական վախն ընդունելը, և առավել ևս, դրա մասին գրելը լուրջ և դժվար քայլ է, որը կարող է օգնել այն հաղթահարել:

26 January 2019

January 2019 (review)


January 2019
Winter Camp
(review)

The start of our second semester was actually very good. We were in Miss Irina's class and spent a great time. First 3 days we were playing some games in English, doing some other projects and also deciding our topic for English lesson in primary school.
On the 10th of January was our “24 hours in school” project, so we stayed in school all day. We cooked lasagna, ate it, and were playing games, watching movies in English till midnight. Imagine the dark school with Christmas lights, and without that noise, teachers, annoying kids and anything else, pretty cool, huh? You can do whatever you want, and no one can stop you. Anyway, I didn't stay at night and i missed almost everything, so I can’t tell about it much.




Next day we decided to go to an ice rink. Actually, there is nothing to tell about, because we were just ice-skating, but here’s a video that you can watch if you want to.




On the first day of next week, we went to a snow park called “Jrvezh”. We were sledging, skiing, playing snowballs, taking photos, filming  and much more. So, we spent a really great time, though we were freezing.


Next day's interesting part was an educational game, that we suddenly decided to take part in. We created a team 1 minute before the game started. We ended up with just 1 point, though we weren't prepared, but the game was amazing, and we learned much from it too.
On Wednesday one of our classmates Shushan called us to her discussion about stereotypes. That topic is one of our favorites, and as we can speak about it endlessly, we were arguing with others for 45 minutes, but the discussion ended with nothing new because no one was listening to each other. Anyway, it was very funny. Then we went to primary school for our projects. It was another English lesson about Christmas, and kids even had a surprise for us.





On the next day, we just had another discussion with our Armenian teacher Miss Hasmik. We were talking about 3 stories that we read earlier. Also, we had some guests from Javakhq, so they took part in it too.
On the 18th of January we had a special guest. The creator of games like “De khaga”, “Brainy” Hayk Mkrtchyan. Honestly, he was the coolest person I've ever seen. He was very confident, interesting, smart. Hayk told us about his profession (he is an economist), the good and bad parts of it. Gave us some advice for choosing our profession, and making our dreams come true in the future. His speech was very interesting, and all his words were so true, that everyone was listening to him very attentively. He inspired us all, and I really want to become a cool person like him when I grow up.
The first day of the third week was very interesting too. First we took part in our classmate Armyg's discussion about friendship (there's a video about it too), and then  went to ice rank again, but this time with Miss Julie. We spent a good time there, and after that we went to Grand Candy, to eat some donuts. The rest of the day we were just playing games and talking with each other at school.





This week wasn't as full and interesting as others. i didn't even go to that much places, so there isn't much to tell. Anyway, this was a short review about our “Winter Camp”, hope the rest of the semester will be more interesting, and full of different projects and trips.

10 January 2019

Irina Rodnina


Irina Rodnina


Irina Konstantinovna Rodnina was born on September 12th 1949. She is a Russian politician and figure skater, who is the only pair skater to win 10 successive World Championships and three successive Olympic gold medals. Also she won 11 Europan Championships. She was elected to the State Duma in the 2007 egislative election as a member of President Vladimir Putin's United Russia party. As a figure skater, she initially competed with Alexei Ulanov and later teamed up with Alexander Zaitsev. She is the first pair skater to win the Olympic title with two different partners, followed only by Artur Dmitriev.

09 January 2019

Միակ վախենալու բանը… (թարգմանություն)


Միակ վախենալու բանը…
(թարգմանություն)
Ոչ ոք, իհարկե, լողավազանւմ պատահածի մասին ինձ չհավատաց: Ես նրանց չեմ մեղադրում: Ես նույնպես չէի հավատա, եթե նրանցից մեկը դա պատմեր: Երևի, ես կձևացնեի, թե հավատում եմ, եթե Ռաուլը ինձ պատմեր պատմությունը, բայց միայն նրա համար, որ ես ուզում եմ, որ նա հավանի ինձ, կամ գոնե իմանա, որ ես գոյություն ունեմ:
Ենթադրում եմ հիմա բոլորը գիտեն, որ ես գոյություն ունեմ: Ես տեսա բոլոր նամակները, մինչև իմ հեռախոսը վերցրեցին: Ջեքին և Անյան ասում են, որ ինձ մոտ իմ «օրերն» էին, բայց դա հիմարություն է: Այնտեղ չափազանց շատ արյուն կար դրա համար: Ակնհայտորեն (դե դա ակնհայտ է, եթե մոռանաս ֆիզիկայի, ժամանակի և տարածության օրենքների մասին), իմ արյունը միայն մի ձև կարող էր ջրում հայտնվել. Ինձ հետ այնտեղ շնաձուկ կար:
Ուրիշ ինչպե՞ս եմ ես իմ աջ ոտքին այս կծած հետքերը ստացել: Ինչպես ասացի, ես նրանց չեմ մեղադրում ինչ չհավատալու համար, բայց ես այլևս երբեք լողավազան չեմ գնալու: Միևնույն է ես երբեք ծով չեմ գնում, այնպես որ դա նոր որոշում չէ՝ միայն երեկվա պատահածի համար: Դա ուղղակի խելամիտ է:
Ես լսել եմ մորս և հորս՝ բժիշկներին պատմելիս, որ իրենք իրենց պատասխանատու են զգում, որովհետև ինչ թույլ են տալիս այդ բոլոր «Jaws» ֆիլմերը: Բայց ս ուրախ եմ, որ նրանք ինձ թույլ են տալիս դիտել և սովորել, քանի որ ամեն ինչ կարող էր շատ ավելի վատ լինել: Լավ էր, որ դա պատահեց լողավազանում, այլ ոչ թե ծովում, առանց որևէ ուրիշ մարդկանց՝ ինձ գոռալուց լսելու: Ես հիմա այստեղ պառկած չէի լինի և Ռաուլը, հարյուր տոկոս, երբեք չէր իմանա, որ ես գոյություն ունեմ:
Ես միլիոն անգամ պատկերացրել եմ շնաձկան հարձակվելը: Ինչպե՞ս դա կլիներ, ինչպիսի՞ն կլինեին նրա աչքերը մոտիկից: Բայց ես պատրաստված չէի այդքան ուժեղ բախմանը, նույնիսկ որ YouTube-ով մեծ սպիտակ շնաձկների հարձակումներ եմ տեսել: Դա պատի վրա նետվելու նման էր: Ես մեջքի վրա լողում էի, երբ նրան ինձ դիպչելուց զգացի: Երբ գլուխս վերև բարձրացրեցի նա հենց իմ կողքով էր լողում: Նրա աշքերը, ինչպես բոլորն են ասում, մեռած, մեռած, մեռած էին ներսում, և ատամները նման էին խոհանոցի շատ մեծ դանակների:
Երբ բժիշկներն ինձ հարցրեցին, թե ես երբևէ տեսե՞լ եմ շնաձկների մասին երազներ, ես ճշմարտությունն ասացի: Ես ասացի, որ երազներ եմ տեսել, երբ սկսել եմ դիտել այդ ֆիլմերը: Իմ ննջասենյակի հատակը վերածվում է ջրի, և շնաձուկն այնտեղ է, շրջանագծով լողալիս:
Նրանք տպավորված էին իմ՝ շնաձկների մասին իմացությունով: Նրանք չգիտեին, որ լողորդների մեծ մասը շնաձկների հարձակման զոհ են դառնում ջրում, որը ընդամենը 2 մետր խորություն ունի: Եթե արդար լինենք, շատ մարդիկ չգիտեն այդ մասին: Միայն այն, որ նրանք բժիշկներ են, չի նշանակում, որ նրանք պետք է ամեն ինչի փորձագետ լինեն: Երևում էր, որ նրանք կարծում են, որ շատ կարևոր է, որ ես հարձակման եմ ենթարկվել մոտավորապես հենց այդ խերությամբ ջրում, որովհետև նրանք դա գրեցին իրենց նոթատետրերում: Ես չեմ կարծում, որ դա կարևոր է, որովհետև լողավազանը օվկիանոսի նման մեծ կամ խորը չէր: Ակնհայտորեն, լողավազանում շնաձուկը ստիպված է հարձակվել 2 մետրից ավելի քիչ ջրում: Ամեն դեպքում, նրանց նույնպես հետաքրքրեցին իմ հեռախոսի մեջ՝ շնաձկների հարձակումներից հետո մարդկանց նկարները: Դա մեծ հավաքածու է, այնպես որ ես զարմացած չեմ, որ նրանք վերցրեցին հեռախոսս՝ ավելի երկար նայելու համար:
Ինձ դուր էր գալիս ցույց տալ ինչքան ես գիտեմ, բայց ամբողջ զրույցը մի տեսակ հիմար էր, որովհետև բոլորը շեղվում են իմաստից: Հարցն այն է, թե ինչպե՞ս էր շնաձուկը հայտնվել լողավազանում: Նրանք դա չհարցրեցին: Դա ցավալի է, քանի որ ես կարող էի բացատրել, որ շնաձկները կարող են լողալ աղի և քաղցրահամ ջրերում: Որոշ շնաձկներ լողում են գետերում: Ոչ շատ մարդիկ գիտեն դա: Դրա փոխարեն նրանք ինձ հարցրեցին դպրոցի մասին, և արդյոք ես այնտեղ ինչ-որ խնդիրներ էի ունենում: Ասացի, որ նկատի ունեմ, ես ունեմ հիմա: Կամ ես կունենամ, երբ վերադառնամ դպրոց, և բոլորը դեռ իմ մասին խոսելիս լինեն:
Դուք երևի կմտածեք, որ նրանք կուզեին իմանալ, թե ինչպես եմ ես այնպես արել, որ շնաձուկը ոչ մի տեղից հայտնվի: Ինչպե՞ս եմ ես բացել դեպի օվկիանոս դուռը, որտեղ լողում էր շնաձուկը, որ նա կարող էր լողալ ուղիղ լողավազանի մեջ՝ ճաշի: Վախն էր, որ արեց դա, ես համոզված եմ: Իմ ուսուցիչն ասում է, որ վախենալու միակ բանը հենց վախն է, ես միշտ մտածում էի, որ դա նշանակում է «Մի վախեցիր, քանի որ վատ բաները երբեք այդքան վատ չեն, ինչքան դու ես պատկերացնում»: Բայց հիմա ես գիտեմ ճշմարտությունը. «Վախը նպաստում է վատ բաների կատարմանը»:


Աղբյուրը՝ The only thing to fear is...