(թարգմանություն)
Նիկոսը սովորական տղամարդ էր։ Առանձնապես ոչ մի լավ կամ վատ բան նրա հետ չէր պատահում։ Նա ապրում էր՝ զգալով այն լավ և վատ բաների խառնուրդը, որոնք պատահում էին ուրիշների հետ։ Նա երբեք բացատրություն չէր փնտրում, թե ինչու է ամեն ինչ այնպես, ինչպես կա։
Սակայն
կար մի բան, որին Նիկոսն ընդհանրապես չէր հավատում՝ սնահավատությունը։ Նա սնահավատության
ժամանակ չուներ։ Նիկոսն, իր կարծիքով, շատ բանական մարդ էր՝ մի մարդ, ով չէր հավատում,
որ սև կատուները, աստիճանների տակով անցնելը, աղ թափելը, կամ տան մեջ անձրևանոց բացելը
որևէ կերպ ազդում են իր հաջողության կամ անհաջողության վրա։
Նիկոսը
իր ժամանակի մեծ մասն անց էր կանցնում իր տան մոտ գտնվող պանդոկում։ Այնտեղ նա նստում
էր, սուրճ խմում, խոսում իր ընկերների հետ։ Ժամանակ առ ժամանակ նրա ընկերները զառախաղ
կամ թղթախաղ էին խաղում, երբեմն՝ փողի համար։ Նրանցից մի քանիսը խաղադրույք էին կատարում
ձիարշավների կամ ֆուտբոլային հանդիպումների վրա, սակայն Նիկոսը՝ երբեք։ Նա սպորտի մասին
շատ տեղեկություն չուներ, և չէր կարծում, որ կարող է գուշակել՝ ով է հաղթելու և նա
բացարձակապես չէր հավատում հաջողությանը կամ սնահավատությանը, ինչպես անում էին իր
ընկերներից շատերը։







