Աշխարհասփյուռ սեբաստացիներ - Արման Մարտիրոսյան

Թարգմանություն

Բարև՜: Ես այնքա՛ն երջանիկ եմ, որ շնորհավորում եմ իմ սիրելի կրթահամալիրի 30 ամյակը: Ովքեր ինձ չգիտեն՝ իմ անունն Արման է: Ես կրթահամալիրն ավարտել եմ 2017-ին և հիմա արդեն 2-րդ տարին է, ինչ ուսանող եմ Ֆրանսիայում, հիմնականում սովորում եմ անգլերեն լեզվաբանություն, գրականություն և քաղաքակրթություն։ Անհնար է հերքել այն ազդեցությունը, որ «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրը ունեցել է իմ գիտական կարիերայի վրա՝ դեռ վաղուց: Ես շարունակում եմ լինել շատ հպարտ սեբաստացի, այնքան նախագծեր եմ նախաձեռնել իմ դասընկերների և ուսուցիչների օգնությամբ։ Օրինակ՝ տարբեր բեմադրություններ՝ անգլերեն, կամ Դավիթ Բեկի պատմական վերարտադրումը և շատ այլ նախագծեր, որոնց համար ես և իմ ընկերները պարգևատրվել ենք: Եվ սա տանում է դեպի իմ մյուս փաստարկը. եթե դուք միտք ունեք մի օր արտասահմանում սովորելու, կարծում եմ, պետք է նկատի ունենաք մասնակցությունը հնարավորինս շատ նախագծերին: Կրթահամալիրում հնարավորություններն անսահման են, դուք ձեր առաջ ունեք բոլոր անհրաժեշտ բաները: Ես համոզված եմ՝ ձեր բոլոր ուսուցիչներն ու դասընկերները սիրով կօգնեն ձեզ՝ իրականացնելու ձեր նախագծերը, որովհետև, հատկապես այն նախագծերը, որոնք դուք եք նախաձեռնում, շատ արժեքավոր են արտասահմանյան երկրներում:

Այնպես որ, սա մտքում պահելով, կրթահամալիրում այնքան փորձ ձեռք բերեք, ինչքան կարող եք, որովհետև, հավատացեք, դա ձեզ մի օր բարձունքների կհասցնի: Իսկ մինչ այդ՝ հաջողություն:

1. Աշխարհի բոլոր տարբերությունները (թարգմանություն)

4 կարճ պատմություն, որոնք կփոխեն ձեր մտածելակերպը

1.  Աշխարհի բոլոր տարբերությունները (թարգմանություն)

Ամեն կիրակի առավոտ ես սիրում եմ վազել իմ տան մոտ գտնվող այգում: Այգու անկյունում մի լիճ է գտնվում: Ամեն անգամ այգու մոտով վազելիս տեսնում եմ նույն տարեց կնոջը՝ նստած ափի մոտ, կողքին՝ մի փոքրիկ մետաղե վանդակ:

Նախորդ կիրակի իմ հետաքրքրությունը հասավ իր գագաթնակետին, այնպես որ ես դադարեցի վազել և քայլեցի նրա մոտ: Մոտենալով՝ հասկացա, որ վանդակն իրականում փոքրիկ թակարդ էր: Դրա մեջ երեք կրիա կար՝ անվնաս, թակարդի հատակին դանդաղ քայլող: Չորրորդ կրիան նրա գրկում էր, ում նա ուշադրությամբ մաքրում էր սպունգանման վրձնով:

- Ողջույն, - ասացի ես: - Ես ձեզ տեսնում եմ ամեն կիրակի առավոտ: Եթե դեմ չեք, կցանկանայի իմանալ՝ ինչ եք անում այս կրիաների հետ:

Նա ժպտաց:

- Ես մաքրում եմ նրանց պատյանները, - պատասխանեց նա, - Կրիայի պատյանի վրա ցանկացած բան, օրինակ՝ ջրիմուռները կամ փրփուրը, նվազեցնում են կրիաների՝ տաքություն ստանալու ունակությունը և խոչընդոտում լողալու ունակությունը: Դա կարող է անգամ ժամանակի ընթացքում մաշեցնել և թուլացնել պատյանը:

Գուրգեն Մահարի. «Ծաղկած փշալարեր»

Գուրգեն Մահարի. «Ծաղկած փշալարեր»

Հայկական գրականությունը ինձ երբեք չի գրավել, սակայն այս գիրքը բացառություն եղավ: Այն պատմական-հայրենասիրական գրքերից չէր, որոնցում, սովորաբար, ամեն ինչ չափազանցված է լինում, այլ պատմում էր մարդկանց իրական կյանքի և դժվարությունների մասին:

Դեպքերը տեղի են ունենում Սիբիրում, ուր՝ 3 րոպեյանոց դատից հետո ազատազրկվել և աքսորվել էին բազմաթիվ անմեղ մարդիկ: Գլխավոր հերոսներն էին Աշոտ Դային, Մամոն, Լյուդմիլան, Իոնասը և հենց ինքը՝ հեղինակը, ովքեր աքսորի տարիներին աշխատում էին բրուտանոցում:

Վիպակը նկարագրում է տարբեր խառնվածքի, մտածելակերպի մարդկանց, որոնք անմեղ էին, սակայն, կարելի է ասել, անբախտ էին և տարիներով կտտանքների էին ենթարկվում իշխանության կողմից: Նրանց մեջ կային բանաստեղծներ, գիտնականներ, ուսանողներ, քաղաքական գործիչներ, ճարտարապետներ և այլ մասնագիտության տեր ունեցող մարդիկ, որոնք շատ անգամ ծանոթ էին միմյանց: Կալանավորներից շատերը այդ ընթացքում գնդակահարվում են, մյուսներն էլ մահանում են սովից, ծարավից, ցրտից, կամ ծանր աշխատանքների արդյունքում ձեռք բերված հիվանդություններից, իսկ Գուրգենը, Աշոտ Դային և այլոք՝ չնայած բազմաթիվ դժվարությունների և տանջանքների, ողջ են մնում, և վերջում ազատ են արձակվում:

Միակ վախենալու բանը… (թարգմանություն)

Միակ վախենալու բանը…

(թարգմանություն)

Ոչ ոք, իհարկե, լողավազանւմ պատահածի մասին ինձ չհավատաց: Ես նրանց չեմ մեղադրում: Ես նույնպես չէի հավատա, եթե նրանցից մեկը դա պատմեր: Երևի, ես կձևացնեի, թե հավատում եմ, եթե Ռաուլը ինձ պատմեր պատմությունը, բայց միայն նրա համար, որ ես ուզում եմ, որ նա հավանի ինձ, կամ գոնե իմանա, որ ես գոյություն ունեմ:

Ենթադրում եմ հիմա բոլորը գիտեն, որ ես գոյություն ունեմ: Ես տեսա բոլոր նամակները, մինչև իմ հեռախոսը վերցրեցին: Ջեքին և Անյան ասում են, որ ինձ մոտ իմ «օրերն» էին, բայց դա հիմարություն է: Այնտեղ չափազանց շատ արյուն կար դրա համար: Ակնհայտորեն (դե դա ակնհայտ է, եթե մոռանաս ֆիզիկայի, ժամանակի և տարածության օրենքների մասին), իմ արյունը միայն մի ձև կարող էր ջրում հայտնվել. Ինձ հետ այնտեղ շնաձուկ կար:

Ուրիշ ինչպե՞ս եմ ես իմ աջ ոտքին այս կծած հետքերը ստացել: Ինչպես ասացի, ես նրանց չեմ մեղադրում ինչ չհավատալու համար, բայց ես այլևս երբեք լողավազան չեմ գնալու: Միևնույն է ես երբեք ծով չեմ գնում, այնպես որ դա նոր որոշում չէ՝ միայն երեկվա պատահածի համար: Դա ուղղակի խելամիտ է:

Որտե՞ղ է Ռոքսին (թարգմանություն)

Որտե՞ղ է Ռոքսին

(թարգմանություն)

Քլոյեն դպրոցից տուն վերադարձավ, իր համար մի բաժակ սուրճ պատրաստեց և գնաց իր ննջասենյակ: Նա տնային աշխատանք պիտի աներ, սակայն դա կարող էր սպասել: Նա ուզում էր վայելել անաղմուկ ժամանակը, մինչև նրա ծնողները տուն կգային և կլցնեին տունը զրույցների, հեռուստացույցի և իր հոր սիրելի ջազզ երաժշտության ձայներով:

Նա նույնպես սիրում էր օրվա այս ժամանակը, քանի որ կարող էր խաղալ իր առնետների հետ: Այո՛, դա ճի՛շտ է, ընտանի առնետներ: Քլոյեն երկուսն ունի՝ Զենան և Ռոքսին: Քլոյեն գիտի, որ նրանք ոչ սովորական կենդանիներ են, և նա գիտի որ շատ մարդիկ մտածում են, որ առնետները կեղտոտ են: Նա նույնպես չէր սիրում առնետների, մինչև իր ընկեր Մարտինը նրան հրավիրեց իր տուն և ցույց տվեց իր ընտանի առնետներին: Երբ նա խաղաց նրանց հետ և առաջին անգամ բռնեց նրանց իր ձեռքում, նա տեսավ, թե ինչ քնքուշ և խելացի են նրանք: Անցյալ տարի, երբ Մարտինի առնետներից մեկը ձագեր ունեցավ, Քլոյեն որոշեց, որ կուզեր նրանցից երկուսին իրեն վերցնել:

Վատ գաղտնիքներ (թարգմանություն)

Վատ գաղտնիքներ

(թարգմանություն)

Փիթերը ոտքով հարվածեց իր սեղանին և դուրս եկավ դասարանից: Նրա կողքերի շարքերի սովորողները աղմուկից վեր թռան:

- Հե՛յ, - բղավեց մաթեմատիկայի ուսուցիչ միսթր Քլարքը Փիթերի հետևից: - Նկատողությու՛ն, - բղավեց նա:

Փիթերը ձեռքերը գրպանները դրեց, կախեց գլուխը և ուսերը վերև բարձրացրեց, ասես մրսում էր: Սա ամսվա մեջ երրորդ անգամն էր, որ նա դասարանից դուրս էր եկել:

***

Մարիան կրկին չուներ սպորտային համազգեստը: Սա այս կիսամյակ երկրորդ անգամն էր, որ նա «մոռացել» էր իր համազգեստն ու սրբիչը: Նա այլևս ոչ-մի արդարացում չուներ:

- Այդքան էլ լավ չէ, Մարի՛ա, - ասաց նրա մայրիկը, երբ իրեն կանչեցին դպրոցից, - ես, այսօր առավոտյան, մաքուր սրբիչ եմ դրել քո մահճակալին: Ի՞նչ է կատարվում:

- Ոչինչ, մամ, - ասաց Մարիան, ոչ բավական բարձր, որ մայրը լսի:

TOEFL independent writing essay 1

Do you agree or disagree with the following statement? There will be more cars in use in the future than there are now. Use specific reasons and examples to support your answer.

Nowadays, people can not imagine their lives without cars, because they have become the most popular and accessible way of transportation. The number of cars is growing with every minute, but some say that in the future there will not be as many cars as there are now in use. Personally, I agree with this statement and have certain reasons that will support my point of view.

To begin with, I think that in the near future people will understand that cars harm our health and environment. They seriously pollute the air, making it impossible to breathe. The more cars appear in the streets – the more unbearable the air becomes. This really harms people’s personal state, so some of them refuse to go outside. It is also bad for the nature around us. All the plants and trees start growing slower and are not able to give us enough oxygen anymore.

Furthermore, there is not enough place for cars. Especially in small countries, in overpopulated areas, the streets are not enough big for all the cars to fit in. The lack of free space in the streets causes vast traffics, which people, not surprisingly, do not like. It also can cause more accidents, and make our surroundings more dangerous than ever. For example, there can be traffic in a small city, and someone can be late for work or a meeting. By wanting to pierce the traffic, that person can become the reason for an accident, and hurt himself or the people around him.

Քննարկում - կրթություն

     ·        Ո՞վ է համարվում կրթված մարդ. իմ կարծիքը:

Մեր հասարակության մեջ կան տարբեր ընդունված չափանիշներ, որոնք վերաբերվում են տարբեր մարդկանց։ Շատերի կարծիքով, կրթված է համարվում այն մարդը, ով լավ է սովորում, ունի բարձրագույն կրթություն, կարդացել է բազմաթիվ գրքեր, և այլն: Ես սա կարծրատիպ եմ համարում, քանի որ կարծում եմ, որ կիրթ լինելն այդքան էլ կապ չունի սովորելու, կամ կարդալու հետ։ Ինքս, կրթված եմ համարում այն մարդկանց, ովքեր կարողանում են ընդունել իրենց շրջապատին։ Նրանք չարությամբ կամ ատելությամբ չեն վերաբերվում իրենցից տարբերվողներին, անհիմն քննադատություններ չեն անում, և հարգանքով են վերաբերվում բոլորին՝ անկախ տարիքից, սեռից, ճաշակից, և այլ հատկանիշներից։ Կրթված մարդիկ գնահատում և պահպանում են իրենց շրջակա միջավայրը, և երբեք իրենք իրենց աշխարհի ամենակարևոր մասնիկը չեն համարում։

Գուրգեն Մահարի «Ծաղկած Փշալարեր»

Ամառային առաջադրանքներ

Ծաղկած Փշալարեր (վերլուծություն)

Ամառվա առաջին հայերեն գիրքը, որ կարդացի Գուրգեն Մահարիի ինքնակենսագրական վիպակներից մեկն էր՝ «Ծաղկած Փշալարերը»: Հայկական գրականությունը ինձ երբեք չի գրավել, սակայն այս գիրքը բացառություն եղավ: Այն պատմական-հայրենասիրական գրքերից չէր, որոնցում, սովորաբար, ամեն ինչ չափազանցված է լինում, այլ պատմում էր մարդկանց իրական կյանքի և դժվարությունների մասին:

Դեպքերը տեղի են ունենում Սիբիրում, ուր՝ 3 րոպեյանոց դատից հետո ազատազրկվել և աքսորվել էին բազմաթիվ անմեղ մարդիկ: Գլխավոր հերոսներն էին Աշոտ Դային, Մամոն, Լյուդմիլան, Իոնասը և հենց ինքը՝ հեղինակը, ովքեր աքսորի տարիներին աշխատում էին բրուտանոցում:

Վիպակը նկարագրում է տարբեր խառնվածքի, մտածելակերպի մարդկանց, որոնք անմեղ էին, սակայն, կարելի է ասել, անբախտ էին և տարիներով կտտանքների էին ենթարկվում իշխանության կողմից: Նրանց մեջ կային բանաստեղծներ, գիտնականներ, ուսանողներ, քաղաքական գործիչներ, ճարտարապետներ և այլ մասնագիտության տեր ունեցող մարդիկ, որոնք շատ անգամ ծանոթ էին միմյանց: Կալանավորներից շատերը այդ ընթացքում գնդակահարվում են, մյուսներն էլ մահանում են սովից, ծարավից, ցրտից, կամ ծանր աշխատանքների արդյունքում ձեռք բերված հիվանդություններից, իսկ Գուրգենը, Աշոտ Դային և այլոք՝ չնայած բազմաթիվ դժվարությունների և տանջանքների, ողջ են մնում, և վերջում ազատ են արձակվում:

Լավաշ

Ամառային մեդիաառաջադրանքներ

Լավաշ - պատմություն, ավանդույթներ և ծիսակարգեր

Լավաշը հայկական ավանդական հաց է՝ պատրաստված ցորենի ալյուրից: Նրա յուրահատկություններն են պահպանման երկար ժամկետ ունենալը, պատրաստման պարզությունը, հիանալի համն ու ցածր կալորիականությունը: Այն ընդգրկված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կազմած՝ մարդկության ոչ նյութական մշակութային ժառանգության ցուցակում։

Լավաշ թխելը մի ամբողջ ծես է, որն ուղեկցվում է ազգային երգերով ու մտերմիկ զրույցներով: Այն թխում է վաղ առավոտյան՝ տան ավագ կինը, ում օգնում են տան կթտսեր կանայք և հարսները: Նրանք գրտնակում են խմորը, հմուտ շարժումներով մի ձեռքից մյուսն են նետում արդեն գրտնակածը, որպեսզի այն գրեթե թափանցիկ դառնա, ինչից հետո այն գցում են ձվաձև փափուկ բարձի վրա, որը կոչվում է ռաֆաթա կամ բադադ, և խփում թոնրի տաք պատին: Ըստ ծիսակարգի, ոչ մի տղամարդ չպետք է գտնվի թոնրի մոտ, հակառակ դեպքում հացը կպոկվի ու կընկնի կրակի մեջ՝ կուտ կգնա: