Մակտուբ IX հատված

ՄԱԿՏՈՒԲ

IX ՀԱՏՎԱԾ

Մի ուսուցիչ հարյուրավոր աշակերտ ուներ: Ամեն հարմար պահի նրանք աղոթում էին՝ բացի մեկից, ով հարբեցողի մեկն էր: Իր մահվան օրը ուսուցիչը կանչեց հարբեցող աշակերտին և նրան փոխանցեց իրենց խորհրդի բոլոր գաղտնիքները: Մյուս աշակերտներն ընդվզեցին:

-Ի՜նչ ամոթ է: Մենք հանուն ուսուցչի ամեն ինչ զոհաբերեցինք, բայց նա ընդունակ չեղավ գնահատելու մեր որակները, - ասացին նրանք:

Ուսուցիչն ասաց.

-Ես պարտավոր էի փոխանցել այդ գաղտնիքները այնպիսի մարդու, ում լավ եմ ճանաչում: Նրանք, ովքեր բարեկիրթ են թվում, սովորաբար թաքցնում են իրենց փառասիրությունը, գոռոզամտությունն ու անհանդուրժողականությունը: Այնպես որ, ես ընտրել եմ այն աշակերտին, ում թերությունը կարողացել եմ տեսնել՝ հարբեցողին:

·       Նրանք, ովքեր բարեկիրթ են թվում, սովորաբար թաքցնում են իրենց փառասիրությունը, գոռոզամտությունն ու անհանդուրժողականությունը:

Այս առակում հեղինակն ասում է, որ կան մարդիկ, ովքեր ցույց են տալիս իրենց այն հատկանիշները, որոնք իրենք ուզում են, որ դու տեսնես և թաքցնում իրենց իրական դեմքը: Սակայն կան նաև այնպիսի մարդիկ, ովքեր չեն խուսափում ցույց տալ իրենց իրական դեմքը, անկախ նրանից, դա դրակա՞ն է, թե՞ բացասական:

Մակտուբ XI հատված

ՄԱԿՏՈՒԲ

XI ՀԱՏՎԱԾ

Արքայազնը մեծացավ գեղեցիկ, հարուստ և սիրով շրջապատված: Բայց նա այդպես էլ չկարողացավ երբևէ ավարտին հասցնել իր գործը երկրի վրա: Նա հրաշալի նկարիչ էր, քանդակագործ, երաժիշտ, մաթեմատիկոս, բայց երբեք չէր կարողանում ավարտին հասցնել գործը, որովհետև շատ արագ շեղվում և ուզում էր անցնել մի ուրիշ գործի:

Ուսուցիչը ասում է.

-Բոլոր ճանապարհները տանում են միևնույն տեղը: Բայց ճանապարհը դուք եք ընտրում և մինչև վերջ գնում եք ձեր ընտրած ճանապարհով. մի' փորձեք անցնել բոլոր ճանապարհներով:

·       Բայց ճանապարհը դուք եք ընտրում և մինչև վերջ գնում եք ձեր ընտրած ճանապարհով. մի' փորձեք անցնել բոլոր ճանապարհներով:

Այս առակում հեղինակն ասում է, որ ինչքան էլ մենք ընդունակ լինենք չենք կարող գնալ բոլոր ճանապարհներով: Մենք պետք է ընտրենք մեզ ամենահոգեհարազատ ճանապարհը, և գնանք մինչև վերջ, չշեղվելով ոչ մի բանի վրա: Միաժամանակ մի քանի գործ սկսելով և մեզ գերագնահատելով մենք ոչնչի չենք հասնի:

Մակտուբ X հատված

ՄԱԿՏՈՒԲ

X ՀԱՏՎԱԾ

Տասնհինգ տարի առաջ՝ խորը հավատամերժության ժամանակներում, ճանապարհորդը կնոջ և ընկերոջ հետ Ռիո դե Ժանեյրոյում էր: Երբ նրանք բարում նստած խմում էին, բար մտավ ճամփորդի հին ծանոթներից մեկը, ում հետ նա անցկացրել էր 60-70- ական թվականների խենթ ժամանակները:

-Հիմա ի՞նչ բանի ես, - հարցրեց զբոսաշրջիկը:

-Հոգևորական եմ, - ասաց ընկերը:

Երբ նրանք դուրս եկան բարից, ճանապարհորդը ցույց տվեց մայթի վրա քնած երեխային և ասաց.

-Տեսնո՞ւմ ես՝ ինչպես է Հիսուսը անհանգստանում այս աշխարհի համար:

-Իհարկե տեսնում եմ, - ասաց հոգևորականը, - նա երեխային հենց քո առաջ է դրել, որպեսզի համոզվի, որ դու իսկապես տեսնում ես նրան և կարող ես ինչ-որ բան անել նրա համար:

·       Նա երեխային հենց քո առաջ է դրել, որպեսզի համոզվի, որ դու իսկապես տեսնում ես նրան և կարող ես ինչ-որ բան անել նրա համար:

Այս առակում հեղինակն ասում է, որ ոչ միայն Աստված պետք է հոգ տանի մարդկանց մասին: Երբեմն մենք ինքներս պետք է հոգ տանենք մյուսների մասին, առանց վարձատրության սպասելու, ինչպես անում է Աստված:

Մակտուբ VII հատված

ՄԱԿՏՈՒԲ

VII ՀԱՏՎԱԾ

Ուսուցիչն ասաց.

-Խոսքը ուժ է: Խոսքը փոխում է աշխարհն ու մարդուն: Մենք լսել ենք . ‹‹ Պետք չէ խոսել մեզ հետ կատարված լավ բաների մասին, քանի որ ուրիշների նախանձը կավիրի մեր երջանկությունը» արտահայտությունը: Նման բան չկա: Հաղթողները հպարտությամբ են խոսում իրենց կյանքում եղած հրաշքների մասին: Եթե դուք դրական էներգիա եք արձակում մթնոլորտ, ապա դա գրավում է ավելի շատ դրական էներգիա նրանց կողմից, ովքեր ձեզ իսկապես երջանկություն են ցանկանում: Ինչ վերաբերում է նախանձին ու ավերմունքին, ապա դրանք կարող են վնասել ձեզ միայն այն դեպքում, երբ դուք նրանց տաք այդ էներգիան: Մի′ վախեցեք: Ուղղակիորեն ցանկացած մարդու, ով էլ որ կլսի, պատմեք ձեր կյանքի լավ բաների մասին: Համաշխարհային Ոգին կարիք ունի, որ դուք երջանիկ լինեք:

·       Եթե դուք դրական էներգիա եք արձակում մթնոլորտ, ապա դա գրավում է ավելի շատ դրական էներգիա նրանց կողմից, ովքեր ձեզ իսկապես երջանկություն են ցանկանում:

Այս առակում հեղինակն ասում է, որ պետք չէ վախենալ նախանձից: Պետք է հպարտությամբ խոսել կյանքում կատարված լավ բաների մասին: Մեր արտադրած դրական էներգիան փոխանցվում է մեր շրջապատի մարդկանց, և նրանք, ովքեր մեզ իսկապես երջանկություն են ցանկանում, լցվում են դրական էներգիայով և սկսում են ուրախանալ մեզ հետ:

Մակտուբ VI հատված

ՄԱԿՏՈՒԲ

VI ՀԱՏՎԱԾ

Մի երիտասարդ կին եկավ ճանապարհորդին այցելության:

-Ես ուզում եմ Ձեզ մի բան պատմել, - ասաց նա: - Ես միշտ հավատացել եմ, որ բուժելու ձիրք ունեմ: Բայց համարձակությունս չի ներել, որ ինչ-որ մեկի վրա փորձեմ դա: Մինչև վերջերս իմ ամուսնու ձախ ոտքը ուժեղ ցավում էր, և ոչ ոք չկարողացավ նրան օգնել: Ես մի քիչ դժվարությամբ որոշեցի՝ ձեռքս դնեմ ոտքին և խնդրեմ, որ ցավն անհետանա: Ես դա արեցի առանց լրջորեն հավատալու, որ ընդունակ եմ օգնելու նրան, և երբ այդպես վարվեցի, լսեցի նրա աղոթքը.

-Աստվա'ծ ջան, խնդրում եմ, իմ կնոջը ընդունակ դարձրու՝ Քո լույսի և Քո ուժի ջահակիրը լինելու:

Ձեռքս սկսեց տաքանալ, և ցավն անցավ: Հետո ես հարցրի նրան, թե ինչու էր այդպես աղոթում: Նա պատասխանեց, որ իր խոսքերը կոչված էին ինձ հավատ ներշնչելու: Այսօր այդ խոսքերի շնորհիվ ես ընդունակ եմ բուժելու:

·       Իր խոսքերը կոչված էին ինձ հավատ ներշնչելու:

Այս առակում հեղինակն ասում է, որ հավատքը մեծ դեր է խաղում մարդու կյանքում: Եթե դու հավատում ես ինչ-որ բանի կատարվելուն ամբողջ սրտող, ապա դա անպայման կկատարվի, անկախ նրանից, հնարավո՞ր է դա ֆիզիկապես, թե՞ ոչ:

Մակտուբ V հատված

ՄԱԿՏՈՒԲ

V ՀԱՏՎԱԾ

Ուսուցիչն ասաց.

- Խաչմերուկը սուրբ տեղ է: Այդտե´ղ ուխտավորը պետք է որոշում կայացնի: Ահա թե ինչու են աստվածներն այդտեղ գիշեր ու զօր: Այնտեղ, որտեղ հատվում են ճանապարհները, կենտրոնացվում է երկու հզոր ուժ՝ ճանապարհը, որ պիտի ընտրվի և ճանապարհը, որ պետք է անտեսվի: Երկուսն էլ վերածվում են մի ճանապարհի, բայց մի կարճ պահի միայն: Ուխտավորը կարող է հանգստանալ, մի քիչ քնել, անգամ խորհրդակցել աստվածների հետ, ովքեր բնակվում են խաչմերուկում: Բայց ոչ ոք չի կարող այնտեղ մշտապես մնալ. հենց որ ընտրությունը կատարվում է, նա պետք է գնա՝ չմտածելով այն ուղու մասին, որն ինքը մերժել է: Հակառակ դեպքում խաչմերուկը կդառնա անեծք:

·       Նա պետք է գնա՝ չմտածելով այն ուղու մասին, որն ինքը մերժել է:

Այս առակում հեղինակն ասում է, որ կյանքում կան պահեր, երբ պետք է ընտրություն կատարել: Կարելի է սպասել, լավ մտածել մինչև ընտրելը: Սակայն ընտրելուց հետո, պետք է «գնալ այդ ուղով» և չմտածելով ընտրության մյուս տարբերակի մասին, շարժվել միայն առաջ:

Մակտուբ IV հատված

ՄԱԿՏՈՒԲ

IV ՀԱՏՎԱԾ

      

  Հիվանդն ասում է իր բժշկին.

- Վախն իշխում է ինձ և  խլել է իմ ամբողջ ուրախությունը:

- Այստեղ՝ իմ  սենյակում,  մի մուկ կա, որ  կրծում է իմ  գրքերը,- ասաց  բժիշկը:- Եթե ես վախեցնեմ   մկանը,  նա կթաքնվի ինձանից, և իմ կյանքը կերածվի մկան որսի: Դրա փոխարեն  ես իմ լավագույն   գրքերը կարող եմ տեղափոխել եմ մի ապահով տեղ  և  նրան  թույլատրել, որ  կրծի մնացածները:  Այսկերպ  նա մուկ է  մնում ինձ համար  և  հրեշ չի դառնում:  Մի քանի բաների´ց վախեցեք և  Ձեր  ամբողջ վախը  դրանց  վրա կենտրոնացրեք:  Այդպես   կարևոր գործերի հանդիպելիս Դուք  կարող եք ուժեղ լինել:

·       Մի քանի բաների´ց վախեցեք և  Ձեր  ամբողջ վախը  դրանց  վրա կենտրոնացրեք:

Այս առակում հեղինակն ասում է, որ վախը վատ բան չէ: Պետք չէ վախենալ ամեն ինչից, սակայն պետք չէ նաև ոչնչից չվախենալ: Պետք է մի քանի բանից վախենալ, և ամբողջ վախը կենտրոնացնել դրա վրա, որպեսզի կարևոր գործեր անելիս կարողանաս ուժեղ լինել:

Մակտուբ III հատված

ՄԱԿՏՈՒԲ

III ՀԱՏՎԱԾ

Իմաստնություն փնտրող  մարդը որոշեց լեռը բարձրանալ, քանի որ նրան ասել էին, որ Աստված հայտնվում է այնտեղ ամեն երկու տարին մեկ: Իր  այնտեղ եղած  առաջին տարվա ընթացքում  նա կերավ այն ամենն, ինչ  հողը կարող էր առաջարկել:  Ի վերջո  ուտելիքն սպառվեց, և նա ստիպված էր  վերադառնալ քաղաք:

- Աստված անազնիվ է,- բացականչեց նա: - Մի՞թե   չգիտեր, որ ես մի ամբողջ տարի սպասում էի, որ լսեմ Իր ձայնը:  Ես քաղցած եմ  և պետք է վերադառնամ քաղաք:

Այդ պահին հայտնվեց հրեշտակը։

- Աստված  շատ է ուզում  խոսել քեզ հետ,- ասաց հրեշտակը։

- Ամբողջ տարին Նա կերակրեց քեզ: Նա հուսով էր, որ դրանից հետո դու ինքդ  կսկսես  արտադրել քո  ուտելիքը: Էլ ի՞նչ ես ուզում: Եթե մարդը ի վիճակի չէ  պտուղ աճեցնելու  իր ապրած տեղում, նա պատրաստ չէ խոսելու Աստծո  հետ:

·       Եթե մարդը ի վիճակի չէ  պտուղ աճեցնելու  իր ապրած տեղում, նա պատրաստ չէ խոսելու Աստծո  հետ:

Այս առակում հեղինակն ասում է, որ Աստված բոլորին հնարավորություն է տալիս ստեղծել, արարել, գտնել հնարավոր տարբերակներ գոյատևելու համար: Եթե մարդը չի տեսնում, և չի գնահատում Աստծո օգնությունը, նա չի տեսնի նաև Աստծո ներկայությունն իր կյանքում:

Մակտուբ II հատված

ՄԱԿՏՈՒԲ

II ՀԱՏՎԱԾ

     1.    Դու  իմ արժեքը կգիտակցես միայն  այն ժամանակ, երբ  կկորցնես  ինձ  ու կվերագտնես:

Մարդը միայն կորցնելուց հետո է գիտակցում այդ իրի արժեքը: Սա նշանակում է, որ նա չի գնահատում այն, մինչև չի զգում նրա պակասը: Պետք չէ սպասել կորցնելուն: Պետք է գնահատել և պահպանել այն ինչ ունես:

      2.    Ներող մարդու սիրտը  մաքուր է և անուշաբույր:

Մարդը պետք է իմանա, փորձի և կարողանա ներել: Միայն այդ դեպքում նրա հոգին կդառնա մաքուր և անուշաբույր: Ներել իմանալն ինքնին առաքինություն է և այն ոչ բոլորին է տրված:

3.    Նա, ով ճաշակել է վախի զգացումը  և գործել՝ թույլ չտալով վախին  ընկճել իրեն, հաստատում է իր խիզախությունը:

Վախը թուլության նշան չէ: Մարդը պետք է զգա մոտալուտ վտանգը: Նա, ով զգում է վախը, և պայքարում նրա դեմ՝ համարվում է խիզախ, իսկ նա, ով չի զգում վախը և վտանգը՝ անպատասխանատու:

4.    Եթե  դու կենդանի ես, դու պետք է ձեռքերդ թափահարես,  ամենուր թռչկոտես,  աղմկես, ծիծաղես  ու խոսես մարդկանց հետ:

Մարդը կենդանի է համարվում ոչ միայն նրա համար որ նա ողջ է և շնչում է: Ապրել՝ նշանակում է լինել շարժման մեջ, աղմկել, ծիծաղել, խոսել մարդկանց հետ: Եթե մենք կյանքում ոչինչ չենք անում, այն դառնում է անիմաստ: Չէ՞ որ մեռնելուց հետո անշարժ մնալու ենք նույն դիրքում: Պետք է զգալ կյանքը, և այնպես անել, որ մեզ շրջապատող մարդիկ նույնպես զգան մեր ներկայությունը:

5.    Ամեն սնունդ սուրբ է:

Սնունդ ասելով պետք է հասկանալ ոչ թե ուտելիք, այլ հոգևոր սնունդ: Թվում է, թե ավելի արագ մեզ Աստծուն կմոտեցնի թունավոր ուտելիքը, այնինչ առաջնայինը հոգևոր սնունդն է:

6.    Ինչ-որ մեկի հետ շփվելու ցանկությունը  հնարավորություն է տվել նրանց՝  մտնելու  առանց խոսքերի հաղորդակցվելու աշխարհը:

Միմյանց հետ շփվելու համար լեզվի իմացությունը պարտադիր չէ: Կարելի է առանց բառերի հասկացնել և հասկանալ դիմացինին, թեկուզ ժեստերի լեզվով: Կարևորն այն հոգևոր կապն է, որն առաջանում է մարդկանց միջև շփման ժամանակ, երբ նրանք անկեղծ են:

7.    Եվ որքան  ես թափանցում էի Աստծո  արարչագործության մեջ, այնքան  ավելի էի մոտենում Նրա  իմաստնությանը:

Ավելի լավ է լինել կույր ֆիզիկապես, քան հոգեպես: Հնարավոր է առանց տեսնելու զգալ նրան, թափանցել նրա արարչագործության մեջ: Չէ՞ որ ունենալով տեսողություն մենք էլ չենք կարող տեսնել Աստծուն, բայց հավատքը հնարավորություն է տալիս առանց տեսնելու զգալ Աստծո ներկայությունը և մոտենալ նրա իմաստնությանը:

8.    Հենց որ ես գտա  բոլոր  պատասխանները, փոխվեցին բոլոր  հարցերը:

Երբ դու անընդհատ զբաղված ես պատասղաններ փնտրելով կյանքի իմաստը հասկանալու համար, կորցնում ես լիարժեք ապրելու հնարավորությունը և մոռանում ես, որ Աստված է ամեն ինչ տնօրինում:

9.    Մի մարդու երջանիկ  լինելը չի նշանակում, որ մյուսները դժբախտ են լինում:

Պետք չէ հրաժարվել երջանկությունից, սպասելով շրջապատի երջանկանալուն: Ընդհակառակը, մեր երջանիկ լինելով, երջանկանում են նաև մեր հարազատները:

10.   Նրանք սկսեցին խոսել մի լեզվի  մասին, որ գոյություն  ունի բառերից այն կողմ:

Կա մի լեզու, որը գոյություն ունի բառերից այն կողմ: Այդ լեզուն աղոթքի լեզուն է: Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու դիմացինին, երբ նա աղոթում է: Տերունական աղոթքը կարծես հասկանալի է բոլոր լեզուներով: Երբ մարդը դիմում է Աստծուն աղոթքով, անմիջապես տեսանելի է և պարզ, անկախ լեզվից:

Մակտուբ I հատված

ՄԱԿՏՈՒԲ

I ՀԱՏՎԱԾ

    1.    Անտառը միշտ ավելի դիմացկուն է, քան միայնակ ծառը:

Մարդիկ պետք է միասնական գործեն: Աստված մարդուն ստեղծել է իր կերպարանքով, և երբ մարդիկ համախմբվում են մեկ նպատակի շուրջ, միաձուլվելու հնարավորություն են ստանում, և դրանով իսկ ավելի են նմանվում Աստծո ստեղծած մարդուն:

   2.    Կան դեպքեր, երբ պետք է քշտենք մեր թևքերը և լուծենք խնդիրը:

Ոչ միշտ է մի կողմ քաշվելը ճիշտ: Երբեմն ավելի ճիշտ է միանգամից լուծել խնդիրը, քան դրանից վախենալով անընդհատ հետաձգել այն, ավելի ու ավելի խորացնելով:

3.    Ամեն մարդ հասնում է Աստծուն իր սեփական ճանապարհով:

Տարբեր մարդկանց աշխարհընկալումը բնականաբար տարբեր է: Սա նշանակում է, որ տարբեր մարդիկ տարբեր ձև են ընկալում և հասկանում (այստեղ) Աստծո գաղափարը: Ոմանք հավատում են, որ նա գոյություն ունի, և ավելի են մոտենում նրան, իսկ ոմանք կարծելով, որ նա գոյություն չունի, ապացուցում են դա, և միևնույն է Աստծո մասին խոսելով ավելի մոտենում նրան:

4.    Եթե պիտի լաց լինես, լա՛ց եղիր ինչպես երեխան:

Այս առակում հեղինակն ասում է, որ պետք չէ ամաչել արցունքներից: Դրանք մաքրում են մարդու հոգին: Ուղղակի պետք է լաց լինել երեխայի նման, քանի որ երեխաների սովորած առաջին բանը լացն է և դա նրանք անում են անկեղծությամբ:

5.    Դուք կարծում եք, որ կա հատուկ ժամանակ` երջանկությունն արտահայտելու համա՞ր:

Չկա երջանկությունն արտահայտելու համար հարմար կամ անհարմար ժամանակ: Յուրաքանչյուր պահի մարդը կարող է արտահայել իր զգացմունքներն՝ առանց դրանցից ամաչելու:

6.    Մի´ քննադատիր ինքդ քեզ, եթե երբեմն քո ժամանակը վատնում ես չնչին բաների վրա:

Նպատակի հասնելու համար պետք է զբաղվել գործով և իզուր չվատնել ժամանակը: Սակայն պետք չէ ինքնաքննադատություններ անել միայն նրա համար, որ մի փոքր ժամանակ ես կորցրել: Հաճույքները կազմում են մեր կյանքի մի մասը, և ի վերջո հանգստանալուց հետո մենք սկսում ենք աշխատել ավելի մեծ եռանդով:

7.    Ես որոշել եմ իմ հանդեպ շռայլ լինել:

Պետք չէ չափից շատ խնայողություններ անել մեր վրա: Քանի որ կյանքը կարճ է, մեզնից հետո մեր ամբողջ ունեցվածքը մնալու է բոլորին, բացի մեզնից:

8.    Նրանք, ովքեր կորցրել են ողջ ունեցածը, ավելի լավ վիճակում են, քան շատ ուրիշներ, քանի որ այս պահից սկսած` իրերը կարող են միայն կատարելագործվել:

Երբ մարդիկ ինչ-որ բան են կորցնում, նրանք սկսում են հասկանալ այդ իրի կարևորությունը և փորձում են նորից ստեղծել՝ ավելի կատարելագործելով այն:

9.    Քո ճանապարհին համարձակ կանգնիր և մ՛ի վախեցիր ուրիշների քննադատությունից:

Եթե մենք ունենք նպատակ, պետք է համառությամբ շարժվենք դրա ուղղությամբ և պատրաստ լինենք ամեն ինչի: Պետք չէ արդարանալ ուրիշների առջև և ուշադրություն դարձնել նրանց քննադատություններին, այլ շարժվել առաջ:

10.   Նա, ով գողություն է անում ինձ համար, ինձնից է գողանում:

Եթե մարդ տարածում է Աստծո խոսքը, նա չպետք է հակաաստվածային բաներ անի: Այսինքն, եթե դու ինչ-որ բան ես ուսուցանում, կամ տարածում, դու չպետք է անես բաներ, որոնք հակասում են քո ասածներին: Խոսքերը և գործողությունները պետք է համապատասխանեն միմյանց: